Altijd dichtbij
Sanne Olde Olthof - Sep 11, 2021

Opeens leek de morgen verder weg dan ooit.
Ik zak zachtjes neer op de stoel, met mijn telefoon in mijn hand. 
Ik kijk vol ongeloof naar het scherm wanneer een traan over mijn beeldscherm rolt. 
In mijzelf lees ik de rouwadvertentie nog een keer door. Een jaar geleden nam hij contact met mij op. De mij meest bijgebleven collega, flamboyant, vol humor en een hele harde werker. Hij stuurde mij een bericht, wilde wat informatie. Hij had net te horen gekregen dat ook hij een hersentumor heeft. Even voel je je verbonden, meer dan ooit. 3 maanden later vertelde hij mij dat zijn tumor helaas de meest kwaadaardige vorm was. Dat zijn van die momenten dat ik heel even stil sta en weer het geluk voel dat het bij mij allemaal minder heftig is. Maar deze morgen, bijna een jaar na zijn diagnose, stokt mijn adem en zit ik hier moedeloos verloren op de stoel. Ik kan het niet helpen dat ik op die momenten aan Wessel denk en aan mijn familie. Dan barst ik in tranen uit, het idee dat hun zo'n bericht de wereld in moeten sturen breekt mijn hart. Goh, wat heb ik te doen met zijn man. Die na het weekend zijn liefdevolle echtgenoot gaat begraven. 
Het voelt zo ver weg, maar hij blijft altijd dichtbij. 
Het liedje wat ik luisterde toen ik hoorde van zijn diagnose: Altijd Dichtbij, zet ik nu ook even heel hard op en denk aan alle mooie momenten die we samen gehad hebben.



Doe ook mee met deze mooie actie voor de kankerbestrijding !